Sezon 4

Sezon 4 — Kayroma

Przez trzy sezony patrzyliśmy na ludzi, pracę i przyszłość. Szukaliśmy miejsc, w których możliwości znikają, zanim zdążą stać się rzeczywistością.

To ostatni sezon badania. Nie przedstawimy jeszcze odpowiedzi. Sprawdzimy tylko, czy po wszystkich obserwacjach potrafimy już zobaczyć problem wystarczająco wyraźnie, żeby przestać zadawać pytania.

Podziel się obserwacjami

Sezon 1Ludzie Sezon 2Praca Sezon 3Przyszłość Sezon 4Kayroma

Raport terenowy / 001

Pytanie badawcze

Czy zaufanie jest ostatnią niewidzialną granicą rynku pracy?

Można dziś znaleźć tysiące ofert pracy w ciągu kilku sekund.

Można wysłać CV do firmy znajdującej się w innym mieście, innym kraju albo na drugim końcu Europy.

Można również znaleźć pracownika, którego doświadczenie i kwalifikacje wyglądają dokładnie tak, jak wymaga tego stanowisko.

A mimo tego decyzja o współpracy nigdy nie opiera się wyłącznie na informacji.

Firma chce wiedzieć, czy człowiek naprawdę potrafi to, co deklaruje. Pracownik chce wiedzieć, czy pracodawca dotrzyma tego, co obiecuje.

Im większa odległość, tym większego znaczenia nabiera zaufanie. Dotyczy to szczególnie pracy za granicą, relokacji, pracy projektowej i poszukiwania pracowników w innych krajach.

Dokument może potwierdzić kwalifikację. CV może opisać doświadczenie. Ogłoszenie może przedstawić warunki zatrudnienia. Żadne z nich nie potrafi jednak samo stworzyć pewności, że po drugiej stronie znajduje się właściwy człowiek albo właściwe miejsce pracy.

Dlatego rynek pracy opiera się na czymś mniej widocznym niż oferty, wynagrodzenia i stanowiska. Opiera się na przekonaniu, że informacja, którą otrzymujemy, jest wystarczająco prawdziwa, aby podjąć decyzję.

Być może właśnie dlatego znalezienie pracy i znalezienie pracownika nadal bywa trudne nawet wtedy, gdy obie strony znajdują się bardzo blisko siebie.

Bo zanim ludzie zaczną ze sobą pracować, muszą najpierw uwierzyć, że warto zrobić pierwszy krok.

„Możliwość może rozpocząć rozmowę. Zaufanie decyduje, czy powstanie z niej coś więcej.” — KAYROMA Research Journal

Na marginesie dzisiejszej daty

26 sierpnia przypada Międzynarodowy Dzień Psa. Psy od dawna kojarzymy z lojalnością, zaufaniem i obecnością wtedy, gdy są naprawdę potrzebne. To nieoczekiwane skojarzenie z rynkiem pracy, ale właśnie dlatego warto je zachować. W świecie, w którym ludzie i firmy coraz częściej spotykają się ponad granicami, technologia może skrócić odległość. Zaufania nadal nie da się skrócić.

Podziel się obserwacjami

Raport terenowy / 002

Pytanie badawcze

Czy badanie ma sens, jeśli niczego nie zmienia?

Badanie zaczyna się od niepewności.

Nie wiemy jeszcze, czy nasze założenie jest prawdziwe. Sprawdzamy, obserwujemy, porównujemy i próbujemy zrozumieć, co naprawdę się dzieje.

Ale samo zebranie informacji nie jest końcem procesu.

Wiedza ma znaczenie dopiero wtedy, gdy zmienia sposób, w jaki patrzymy na problem albo podejmujemy kolejną decyzję.

Przez ostatnie miesiące przyglądaliśmy się ludziom szukającym pracy, firmom szukającym pracowników, kompetencjom, granicom, językom, doświadczeniu i międzynarodowemu rynkowi pracy.

Coraz trudniej tłumaczyć wszystko jednym brakiem: brakiem ofert, brakiem kandydatów, brakiem kwalifikacji albo brakiem informacji.

W wielu przypadkach wszystkie elementy istnieją jednocześnie. Istnieje firma. Istnieje praca. Istnieje człowiek. Istnieje doświadczenie. Istnieje potrzeba.

A mimo tego właściwe strony potrafią się minąć.

Jeżeli po kolejnych obserwacjach wciąż widzimy ten sam wzór, badanie przestaje służyć wyłącznie zadawaniu pytań.

Zaczyna przygotowywać moment, w którym trzeba zdecydować, co zrobić z odpowiedzią.

„Badanie nie kończy się wtedy, gdy wiemy więcej. Kończy się wtedy, gdy nie możemy już udawać, że nie widzimy wzoru.” — KAYROMA Research Journal

Na marginesie dzisiejszej daty

29 sierpnia ONZ obchodzi Międzynarodowy Dzień Sprzeciwu wobec Prób Jądrowych. To temat nieporównywalnie poważniejszy niż rynek pracy i nie chcemy go sprowadzać do metafory. Niesie jednak uniwersalną lekcję: próby i badania mają sens wtedy, gdy zdobyta wiedza prowadzi do odpowiedzialnych decyzji i pozwala nie powtarzać tego, o czym już wiemy, że prowadzi do złych skutków. Każde badanie powinno mieć moment, w którym obserwacja ustępuje miejsca działaniu.

Podziel się obserwacjami

Raport terenowy / 003

Pytanie badawcze

Co się dzieje, gdy informacja wreszcie trafia do właściwej osoby?

Przez setki lat list był jednym z najważniejszych sposobów pokonywania odległości między ludźmi.

Nie przenosił człowieka. Przenosił informację.

Czasem jedno zdanie zapisane na papierze wystarczało, żeby rozpocząć współpracę, podróż, zmianę pracy albo całkowicie nowy etap życia.

Dzisiaj komunikujemy się szybciej niż kiedykolwiek, a mimo tego szybkość nie gwarantuje, że właściwa wiadomość dotrze do właściwej osoby.

Firma może publikować ofertę pracy i nie dotrzeć do specjalisty, którego naprawdę potrzebuje.

Człowiek może szukać pracy w Europie, być gotowy do relokacji i posiadać potrzebne kompetencje, a mimo tego nigdy nie zobaczyć możliwości istniejącej kilkaset kilometrów dalej.

Problemem nie zawsze jest więc brak informacji. Czasem informacji jest tak dużo, że najważniejsza z nich staje się niewidoczna.

Wtedy poszukiwanie pracowników i poszukiwanie pracy zaczynają przypominać wysyłanie tysięcy wiadomości bez pewności, czy którakolwiek trafi do właściwego adresata.

Być może przyszłość komunikacji na rynku pracy nie zależy od tego, żeby wysyłać więcej.

Być może zależy od tego, żeby właściwa informacja nie musiała już liczyć na przypadek.

„Najważniejsza wiadomość nie musi być długa. Musi tylko trafić do człowieka, dla którego naprawdę coś znaczy.” — KAYROMA Research Journal

Na marginesie dzisiejszej daty

1 września obchodzony jest Światowy Dzień Pisania Listów, ustanowiony przez australijskiego autora Richarda Simpkina. W epoce natychmiastowych wiadomości przypomina, że komunikacja nie jest tylko przesłaniem informacji. Chodzi również o to, czy wiadomość dociera do właściwego człowieka i czy zostaje przez niego zauważona. To zaskakująco aktualne pytanie także dla rynku pracy.

Podziel się obserwacjami

Raport terenowy / 004

Pytanie badawcze

Co jeśli forma odpowiedzi powinna wynikać wyłącznie z tego, co ma zrobić?

3 września kończymy badanie.

Nie dlatego, że świat pracy przestał stawiać pytania.

Kończymy je dlatego, że nasze pytania zaczęły prowadzić w to samo miejsce.

Firmy szukają pracowników. Ludzie szukają pracy. Kompetencje istnieją. Doświadczenie istnieje. Oferty istnieją. Potrzeby istnieją. Rynek pracy jest coraz bardziej międzynarodowy.

A mimo tego właściwi ludzie i właściwe możliwości nadal zaskakująco często pozostają dla siebie niewidoczni.

Przez cztery sezony nie próbowaliśmy wymyślać odpowiedzi od końca. Najpierw chcieliśmy zrozumieć funkcję, której naprawdę brakuje.

Nie pytaliśmy, jak powinno coś wyglądać. Pytaliśmy, co powinno się wydarzyć.

To ważna różnica.

Jeżeli funkcja jest już wystarczająco dobrze rozumiana, forma przestaje być pierwszym pytaniem.

I właśnie w tym miejscu kończy się Research Journal. Nie pokażemy dzisiaj następnego kroku. Ale po raz pierwszy możemy powiedzieć z pełnym przekonaniem: wiemy już, czego od niego oczekujemy.

„Kiedy wystarczająco długo pytasz o funkcję, forma przestaje być przypadkiem.” — KAYROMA Research Journal

Na marginesie dzisiejszej daty

3 września przypada Dzień Wieżowców, związany z urodzinami Louisa Sullivana — jednego z najważniejszych pionierów nowoczesnej architektury. Z jego myśleniem kojarzona jest zasada „form follows function”: forma powinna wynikać z funkcji. Trudno o lepszą datę na zakończenie tego badania. Przez cztery sezony próbowaliśmy zrozumieć funkcję, zanim zaczniemy mówić o formie. Na dziś to wystarczy.

Podziel się obserwacjami

Badanie dobiegło końca

Cztery sezony. Ludzie. Praca. Przyszłość. Kayroma. Zebraliśmy pytania, które miały pokazać, gdzie znikają możliwości zawodowe i dlaczego firmy oraz właściwi ludzie tak często pozostają dla siebie niewidoczni.

Na tym kończą się raporty. Kolejny krok nie będzie kolejnym sezonem ani kolejnym pytaniem. Nie będziemy go jeszcze opisywać. Wystarczy powiedzieć: etap szukania odpowiedzi właśnie się skończył.

Wróć do początku