Seizoen 4

Seizoen 4 — Kayroma

Drie seizoenen lang keken we naar mensen, werk en de toekomst. We zochten naar plekken waar kansen verdwijnen voordat ze werkelijkheid kunnen worden.

Dit is het laatste seizoen van het onderzoek. We geven nog geen antwoorden. We onderzoeken alleen of we, na alle observaties, het probleem al scherp genoeg zien om te stoppen met vragen stellen.

Deel je observaties

Seizoen 1Mensen Seizoen 2Werk Seizoen 3Toekomst Seizoen 4Kayroma

Veldrapport / 001

Onderzoeksvraag

Is vertrouwen de laatste onzichtbare grens van de arbeidsmarkt?

Tegenwoordig kun je binnen enkele seconden duizenden vacatures vinden.

Je kunt je cv sturen naar een bedrijf in een andere stad, een ander land, of aan de andere kant van Europa.

Je kunt ook een medewerker vinden wiens ervaring en kwalificaties precies aansluiten op wat de functie vereist.

En toch berust de beslissing om samen te werken nooit uitsluitend op informatie.

Het bedrijf wil weten of de persoon werkelijk kan wat hij beweert. De werknemer wil weten of de werkgever nakomt wat hij belooft.

Hoe groter de afstand, hoe belangrijker vertrouwen wordt. Dat geldt vooral voor werken in het buitenland, relocatie, projectwerk en het zoeken naar personeel in andere landen.

Een document kan een kwalificatie bevestigen. Een cv kan ervaring beschrijven. Een vacature kan arbeidsvoorwaarden schetsen. Maar geen van die zaken kan uit zichzelf de zekerheid scheppen dat aan de andere kant de juiste persoon, of de juiste werkplek, staat.

Daarom rust de arbeidsmarkt op iets dat minder zichtbaar is dan vacatures, salarissen en functies. Ze rust op het geloof dat de informatie die we krijgen waar genoeg is om een beslissing op te baseren.

Misschien is dat precies de reden waarom werk vinden en personeel vinden lastig blijft, zelfs wanneer beide partijen heel dicht bij elkaar staan.

Want voordat mensen samen gaan werken, moeten ze eerst geloven dat de eerste stap de moeite waard is.

„Een kans kan een gesprek beginnen. Vertrouwen bepaalt of daar iets meer uit ontstaat.” — KAYROMA Research Journal

Bij deze datum

Op 26 augustus is het de Internationale Dag van de Hond. Honden associëren we al lang met loyaliteit, vertrouwen en aanwezigheid op momenten dat ze echt nodig zijn. Een onverwachte link met de arbeidsmarkt, maar juist daarom de moeite van het bewaren waard. In een wereld waarin mensen en bedrijven elkaar steeds vaker over grenzen heen ontmoeten, kan technologie de afstand verkleinen. Vertrouwen laat zich nog altijd niet bekorten.

Deel je observaties

Veldrapport / 002

Onderzoeksvraag

Heeft onderzoek zin als het niets verandert?

Onderzoek begint met onzekerheid.

We weten nog niet of onze aanname klopt. We toetsen, observeren, vergelijken en proberen te begrijpen wat er werkelijk gebeurt.

Maar informatie verzamelen is op zich niet het einde van het proces.

Kennis krijgt pas betekenis wanneer ze verandert hoe we naar een probleem kijken of welke beslissing we vervolgens nemen.

De afgelopen maanden bekeken we mensen die werk zoeken, bedrijven die personeel zoeken, competenties, grenzen, talen, ervaring en de internationale arbeidsmarkt.

Het wordt steeds moeilijker om alles te verklaren met één enkel gemis: gebrek aan vacatures, gebrek aan kandidaten, gebrek aan kwalificaties of gebrek aan informatie.

In veel gevallen bestaan alle elementen tegelijk. Er is een bedrijf. Er is werk. Er is een mens. Er is ervaring. Er is behoefte.

En toch weten de juiste partijen elkaar te missen.

Als we na herhaalde observaties telkens hetzelfde patroon zien, dient onderzoek niet langer alleen om vragen te stellen.

Het begint het moment voor te bereiden waarop beslist moet worden wat er met het antwoord gebeurt.

„Onderzoek eindigt niet wanneer we meer weten. Het eindigt wanneer we niet langer kunnen doen alsof we het patroon niet zien.” — KAYROMA Research Journal

Bij deze datum

Op 29 augustus herdenkt de VN de Internationale Dag tegen Kernproeven. Dit is een onderwerp dat oneindig veel zwaarder weegt dan de arbeidsmarkt, en we willen het niet reduceren tot een metafoor. Toch draagt het een universele les: proeven en onderzoek hebben pas zin wanneer de opgedane kennis leidt tot verantwoorde beslissingen en voorkomt dat we herhalen wat al bekend is als schadelijk. Elk onderzoek zou een moment moeten kennen waarop observatie plaatsmaakt voor handelen.

Deel je observaties

Veldrapport / 003

Onderzoeksvraag

Wat gebeurt er wanneer informatie eindelijk de juiste persoon bereikt?

Eeuwenlang was de brief een van de belangrijkste manieren om afstand tussen mensen te overbruggen.

Ze verplaatste geen mens. Ze verplaatste informatie.

Soms volstond één zin op papier om een samenwerking, een reis, een nieuwe baan of een compleet nieuwe levensfase in gang te zetten.

Vandaag communiceren we sneller dan ooit, en toch garandeert snelheid niet dat het juiste bericht de juiste persoon bereikt.

Een bedrijf kan een vacature plaatsen en toch de specialist die het echt nodig heeft, niet bereiken.

Iemand kan werk zoeken in Europa, bereid zijn te verhuizen en over de juiste competenties beschikken, en toch nooit de kans zien die enkele honderden kilometers verderop bestaat.

Het probleem is dus niet altijd gebrek aan informatie. Soms is er zoveel informatie dat de belangrijkste onzichtbaar wordt.

Dan gaan het zoeken naar personeel en het zoeken naar werk lijken op het versturen van duizenden berichten zonder zekerheid dat ook maar één ervan de juiste ontvanger bereikt.

Misschien hangt de toekomst van communicatie op de arbeidsmarkt niet af van meer versturen.

Misschien hangt ze af van het feit dat de juiste informatie niet langer op toeval hoeft te vertrouwen.

„Het belangrijkste bericht hoeft niet lang te zijn. Het hoeft alleen de mens te bereiken voor wie het echt iets betekent.” — KAYROMA Research Journal

Bij deze datum

Op 1 september wordt Wereldbriefschrijfdag gevierd, in het leven geroepen door de Australische auteur Richard Simpkin. In een tijdperk van directe berichten herinnert deze dag ons eraan dat communicatie meer is dan het versturen van informatie. Het gaat er ook om of een bericht de juiste persoon bereikt en door hem wordt opgemerkt. Een verrassend actuele vraag, ook voor de arbeidsmarkt.

Deel je observaties

Veldrapport / 004

Onderzoeksvraag

Wat als de vorm van een antwoord uitsluitend zou moeten voortkomen uit wat het moet doen?

Op 3 september sluiten we het onderzoek af.

Niet omdat de wereld van werk is opgehouden vragen te stellen.

We sluiten af omdat onze vragen naar dezelfde plek begonnen te leiden.

Bedrijven zoeken personeel. Mensen zoeken werk. Competenties bestaan. Ervaring bestaat. Vacatures bestaan. Behoeften bestaan. De arbeidsmarkt wordt steeds internationaler.

En toch blijven de juiste mensen en de juiste kansen verrassend vaak onzichtbaar voor elkaar.

Vier seizoenen lang probeerden we niet het antwoord vanaf het einde te bedenken. Eerst wilden we de functie begrijpen die werkelijk ontbrak.

We vroegen niet hoe iets eruit moest zien. We vroegen wat er moest gebeuren.

Dat is een belangrijk verschil.

Als de functie eenmaal goed genoeg begrepen is, houdt de vorm op de eerste vraag te zijn.

En precies hier eindigt het Research Journal. We tonen vandaag niet de volgende stap. Maar voor het eerst kunnen we met volle overtuiging zeggen: we weten al wat we ervan verwachten.

„Als je lang genoeg naar de functie vraagt, houdt de vorm op toeval te zijn.” — KAYROMA Research Journal

Bij deze datum

3 september is de Dag van de Wolkenkrabber, verbonden aan de geboortedag van Louis Sullivan, een van de belangrijkste pioniers van de moderne architectuur. Met zijn denken wordt het principe „form follows function” geassocieerd: de vorm zou moeten voortkomen uit de functie. Een betere datum om dit onderzoek af te sluiten is nauwelijks denkbaar. Vier seizoenen lang probeerden we de functie te begrijpen voordat we over vorm gingen spreken. Voor vandaag is dat genoeg.

Deel je observaties

Het onderzoek is ten einde

Vier seizoenen. Mensen. Werk. Toekomst. Kayroma. We verzamelden vragen die moesten laten zien waar loopbaankansen verdwijnen en waarom bedrijven en de juiste mensen elkaar zo vaak over het hoofd zien.

Hier eindigen de rapporten. De volgende stap wordt geen nieuw seizoen en geen nieuwe vraag. We zullen die nu nog niet beschrijven. Het volstaat te zeggen: de zoektocht naar antwoorden is zojuist afgesloten.

Terug naar het begin